Opsomming
positive

100%

(2 reviews)

Gemiddelde beoordeling: 9.5/10

neutral

0%

(0 verhalen)

Aantal verhalen: 2

negative

0%

(0 reviews)

Trots!!! 160 km in de benen en nog topfit zijn
rating 10 10 1

Van Melanie Van Kampen de Jong en haar merrie Stunner van Team Palomino Power kregen we deze week een heel leuk bericht dat ze erg succesvol hebben deelgenomen aan de 160 km endurance wedstrijd in Duitsland! HorseComplete sponsort Melanie met de endurance wedstrijden met kruidenmixen en voedingsadvies. Voor deze gelegenheid had ik als extern teamlid zelfs mijn eigen t-shirt ontvangen. Hier lees je haar leuke verslag van de wedstrijd van Melanie zelf over hoe het is gegaan:

"Endurance is een tak van de paardensport waarbij je lange afstanden rijdt, op vaste momenten in de race zijn er veterinaire keuringen en degene die het snelste is en waarvan het paard goedgekeurd wordt wint.

Ik rijd met een Haflinger X Quarterhorse en snelheid is niet ons ding, ver en lang dieselen wel. Meedoen met endurance wedstrijden is voor ons dan ook als met een brommer meedoen aan de MotoGP. Voor ons is winnen niet belangrijk, het goed uitrijden van de wedstrijden wel.

Om je wedstrijden goed te rijden is er meer nodig dan alleen trainen op conditie. Het hele management is belangrijk. Sinds een aantal jaar helpt HorseComplete mij daarbij. We zijn begonnen met een voermeting, wat past wel en niet bij Stunner en dat vullen we aan met kruidenmixen. Af en toe neemt Jente ook een pijnprotocol af en kan ik bij haar terecht voor advies. In het begin had ik alleen Stunner, inmiddels heb ik er nog 3 en ze krijgen allemaal kruiden op maat. Zo bied ik ook mijn 2 jarigen een mooie goede start van binnen uit.

De Heide Distanz, een legende, een plek waar dromen uit kunnen komen. In ieder geval voor ons. In 2017 hebben we daar de 125km uitgereden en op dat moment was dat voldoende. Maar dan gaat het toch een beetje kriebelen. 160-125... ach dat is maar 35km meer. Hoe moeilijk kan het zijn. Toch besloten dit te gaan doen, rustig zijn we er naar toe gaan trainen en ineens was het juli en was het zo ver.

18 juli zijn we al afgereisd naar Noord-Duitsland. Het is 5 uur met de trailer dus we hebben een hotel + wei / stal voor Stunner geboekt en waren er dus een dag eerder. Na aankomst eerst Stunner maar in de wei en wat later even een benen-strek rondje van 12 km gereden. De volgende dag zijn we richting de middag naar het startort gegaan.

Hier waren gelukkig minder steekbeesten dan de vorige keer. Rustig aangemeld en gekeurd en daarna kwam de rest van het team aan, mijn moeder, Björn en Ilona. We hebben eerst even teamoverleg gehad, wat laatste puntjes op de i en toen naar de voorbespreking gegaan. En dan begint het wachten... pfoei. Om 23.45 loopt het dorp uit.., je moet je voorstellen je staat op een donker veld je paard op te zadelen en dan komt er een hele mensen meute met fakkels je kant op. Te paard ga je achter de meute aan en dan aftellen en gaan. Voor mij waren 2 ruiters met super gestreste paarden dus ik hield maar wat afstand. Maar het reed voor geen meter. Onstabiel tempo, schrikken, moeilijk doen. Op een gegeven moment ben ik er voorbij gereden en dan gaat het lekker. Stunner is niet bang en wij vertrouwen elkaar in dit geval letterlijk blind. Af en toe even een moment van bezinning... je rijdt in het stikdonker door het bos en af en toe zie je de maan. Pony heeft de oortjes erop en loopt.... ongelofelijk.

Aankomst bij pauze 1: een gasfabriek midden in het bos, locomotie in de voorlampen van een auto en verzorgen in de berm. Vanaf dat punt heb ik niemand in de buurt voor of achter me en begint het al te schemeren, genieten! Voor je het weet ben je ineens op de 80 km, ontbijt stop.

Vanaf 80 ga je over de hei, dit is prachtig maar op dat moment ook heet. De paden zijn mul en erg stenig, kiezels maar ook keien zo groot als je vuist. Je mag niet op het fietspad of de berm (op straffe van diskwalificatie) dus dan bleef er voor mij 1 optie over... stappen. Dat is me even geestdodend als je in zo'n oven rijdt. Bij aankomst op de 100-km was er een prachtige paddock in de schaduw voor Stunner. Hier hebben we lekker ijs gegeten en zijn we 20 minuten langer gebleven. Stunner at en dronk goed maar had nog niet geslapen. En ik wilde dat wel. Alsof ze me begreep ging ze na de verplichte re-check uit en 15 min later was ze er weer.

Op weg naar de 125 werd het super broeierig. En kwam de man met de hamer bij mij langs. Ik had al vanaf 20 km zo ontzettend zere knie en kon er eigenlijk niet mee rijden. Ik had het heet, de bodem was rot enz . Na een kort klein huilbuitje ging het weer, kwam ik mijn grooms weer tegen en zijn we vrolijk verder naar de volgende stop gegaan. Vlak daarvoor begon het hard te waaien en donkere onweerswolken pakte zich samen, Stunner slaakte een zucht van verlichting, want dit is veel aangenamer. Eenmaal aangekomen op de 125 snel laten keuren en richting tent en toen brak het los. Het kwam letterlijk met bakken uit de hemel en onweren... oei oei. De pauze liep op zijn eind en mijn moeder vraagt, ga je verder? Dat is wel gevaarlijk... natuurlijk heeft ze een punt. Maar ik ben nu hier, paard is fit... geef me maar een poncho en veiligheidshesje, we gaan!

Tot de 145km heeft het geregend, wat heerlijk! Gratis koelwater en fatsoenlijke temperatuur. Echter was dit stuk van de route verschrikkelijk. Zoveel stenen, om te janken (wat ik niet heb gedaan). Op de 145 was het weer droog, ik heb de route met de organisatie doorgenomen en het werd beter... ok nog 3 uur voor 15 km, dat kunnen wij! Toen we wegreden voor het laatste stuk brak de zon door, het moest zo zijn! Stunner was inmiddels vermoeid en nu was het de taak aan mij om haar te leiden. Ik heb niets van de omgeving gezien, alleen maar bodem en hier en daar een breaklight. We zijn er bijna!

En dan kom je aan, als je er bijna bent dan hoor je mensen joelen en roepen... je komt onder applaus over de finish, wordt van je paard gesleurd, schnapps in je mik. Knuffels van jan en alleman (je ziet niets). Mensen zadelen je paard af en er staat ineens een DA te tellen... Ik sta met mijn hardloopschoenen tot mijn enkels in een plas water, maar het geeft niets, we zijn er!!

Gelukkig was de paddock al geprikt dus Stunner kon direct eten/drinken enz. Wij moesten nog wel even de tent opzetten. De organisatie is geweldig want ze hebben eten voor ons opgewarmd en het kampvuur nog even opgestookt. De volgende morgen kan ik mijn ogen niet geloven. Aan Stunner is niets te zien, ze is niet ingevallen of overduidelijk stijf. Wel is ze moe, maar mag het? Omdat wij start nr 2 waren moesten we direct keuren, en we kregen 3 duimen omhoog.... holy moley we hebben het gedaan, ik kan het niet geloven! Ik ben zo ontzettend trots en heb niets dan liefde, respect en dankbaarheid voor mijn blonde vriendinnetje. Ze heeft 19.5 uur gebikkeld en vertrouwen gehad. Wat een kanjer!

Ook ben ik het complete groomteam super dankbaar, zij hebben geweldig voor Stunner en mijzelf gezorgd. Niet alleen met eten en drinken maar ook bemoedigende woorden en gezellige sfeer.

Gaan we volgend jaar weer? Ik geloof niet dat ik binnen afzienbare tijd weer een 160’er wil rijden, maar de volgende wedstrijd staat alweer gepland, 14 sept en 46 km… dat kan alleen maar meevallen.

Natuurlijk zal deze afstand bij de meeste mensen niet in hun gedachten opkomen, maar gelukkig kun je al meedoen met endurance wedstrijden vanaf 20 km. Mocht je interesse zijn gewekt en wil je meer weten, ik hoor het graag! #Coolrunningsenduranceeducatie"

HorseComplete